Həkim kollektivi Həkimə sual ver
Söhbət otağı
Acı taleyim... - Oxucu məktubu
Acı taleyim... - Oxucu məktubu
Göndərən: Tomris Müslümova
Şərhlər:
Baxılıb: 3165
Səs ver:
Düşünürsən ki, evlənəcəyin insan zamanla, evlilikdən sonra bəlkə düzələr?! Ama daha pis olacağına əmin ol. Elə toy günü məni ağlatmağa başladı. 2 həftə sonra fiziki şiddət gördüm.
Soruşsuznuz nə üçün inanın ki, tutarlı bir səbəb yoxdur. Daha sonra geç hamilə qaldığıma görə (cəmi 5 ay) təhqirlər eşitdim. Amma sonradan problemin onda olduğu anlaşıldı. 6-cı ayda hamilə qaldım və onda da etdiklərini anladı, ancaq mənim qəlbim çoxdan qırılmışdı, çilik-çilik olmuşdu. Daha sonra elə hamiləlik dövrümdə mənəvi və fiziki şiddətlər gördüm. Evdə də bir baldızım vardı 17 yaşında. Onun etdiklərini yazmasam daha yaxşıdı. Soruşsanız ki, qaynanan, heç onu da deməyim, çünki elə hər şeyi edən o oldu.
Başqalarına mənim haqqımda danışmaları və ( hələ ən sadəsi budur). Artıq doğuşuma az qalırdı... Nəhayət,  çox çətinliklə bir oğlum oldu. Amma təəssüf ki, onu mənə 4 gün göstərmədilər, çünki psixoloqu gözləyirdilər. Mənə deyilən xəbər isə bu oldu "Uşağın dovşandodaq doğulub."  Mən yazıq, çarəsiz sadəlövh biri heç bunun nə olduğunu bilmədiyim üçün çaşıb qaldım. Amma mən Allahıma bağlı birisi olduğum üçün " Buna da çox şükür." dedim ... Ancaq xəstəxanada qızların mənə dedikləri və barmaqla məni göstərmələrinə çox üzülürdüm və üzüntüdən, stresstdən üz iflici keçirdim. Yaxşı ki bunlarla baş etmək üçün orda mənə dərd ortağı, həmdəm olacaq bir qadınla tanış oldum. İndiyə kimi də onunla bacı kimiyik. Çəkdiklərimə görə südüm çəkilmişdi, oğluma 2 gün o qadın süd verdi. Nəhayyət evə gəldim. Məni anlamaq yerinə başqa cür oldu, kin, tənə, əzab verici baxışlar....
Əməliyyat etdilər balamı və onda mənə yeganə dayaq, tək kömək edən anam oldu. Kəndə gedəcəkdik, qaynanamgil tez əməliyyat elətdirdilər ki, heç kim görməsin, bilməsin, elə ona görə də sonra problemlər oldu uşağın səhhətində. Bax belə, günlərim keçirdi.
Yoldaşımın evə gec gəlmələri, kobudluqları, cəmiyyət içində acılıyıb alçatmaları, məsuliyyətsizliyi, xəyanəti, əxlaqıma, mənliyimə, qüruruma toxunacaq təhqirləri məni çox yorurdu, amma körpəm üçün səbr edirdim.
Daha sonralar 2-ci uşağı da məcbur dünyaya gətirdim... Bu dəfə mələk kimi bir qızım oldu. Şükürlər olsun Allahıma sap-sağlam idi.  Dogumla əlaqədar olaraq atam evindəydim, elə doğumun 10 günlüyündəcə yoldaşım mənim görünüşümü təhqir edib: "Buna baxın, 80 yaşında arvada oxşayır" deyib getdi. Ancaq heç anlamadı ki, yeni doğuşdan çıxmışam. Atam onu yanına çağırıb bir az söhbət elədi, başa saldı.
Amma siz mənim psixologiyamı düşünün... Əslində çirkin, baxımsız biri deyildim, məni Türkan Şorayın gəncliyinə bənzədirdilər. Yoldaşımı mənə heç yaraşdırmırdılar da. O isə mənə "gözlərin eşşək gözünə oxşayır" deyir. Çox təəssüf ki, yoldaşım çox dayaz düşüncəli, qəlbinə dəyəcək, üzüləcək, qırılacaq deyə düşünməyən hissiz bir insandır.
Allah mənə o qədər səbr verib ki, bunların hamısına dözürəm, övladlarım üçün.  Ancaq zaman keçdikcə görürəm ki, belə münasibətimiz uşaqlarımızın psixologiyasına da mənfi təsir edir. Qadına bu cür rəftar olunan bir evdə, bu şərtlər altında uşaqları böyütmək çətin olur.
Ata uşaqlarına qarşı da çox laqeyiddir. Uşaqlar atalarını evdə görən kimi onunla vaxt keçirmək, oynamaq istəyir, amma ata onları acılayır, qışqırır, hirslənir. Demək olar ki, çox az vaxt keçirirlər birlikdə, oğlum daha az. Uşaqlar son vaxt deyir ki, atamız bizi çox istəmir.. Mən bu fikirləri onlardan uzaqlaşdırmaq isdəsəm də uşaqlar gördüklərinə, hiss etdiklərinə inanırlar. Artıq  oğlumun 6, qızımın isə 4 yaşı var. Uşaqlarımın psixologiyası demək olar bu cür ailə, ata-övlad münasibətlərindən pozulub, çox aqressiv olublar.

Nə isə, mənim bax belə günlərim keçir. Dəfələrlə evdən qovub məni, amma getməmişəm... 
 
Ancaq o gün mənə etdiyi çox ağır və dözülməz oldu və atamın evinə qayıtdım. 10 gün müddətində heç biri axtarmadı, soruşmadı. Daha sonra xəstə olan bibisini göndərdilər. Atamın məsləhəti ilə qayıtdım, yoldaşım ağlıyıb söz verdi ki, düzələcəyəm, təəssuf ki, belə olmadı. 2 həftə sonra yenə eyni günlər başladı. Fiziki şiddət və mənəvi əzablar. Atam haqqında nalayiq sözlər deyir, halbuki atam hər bir işində ona köməy edib. İndiyə kimi də uşaqlarımın və özümün paltarlarımın 80 faizini atamgil alır, toya-nişana getsəm onlar geyindirib yola salırlar. Toyda verəcəyimiz bəxşiş pulunu belə bəzən onlar ödəyir. Atam market sahibidir, bir çox ərzaqımızı da ordan götürürük. Atam evinə ayda beş dəfə də getsəm, hər dəfə bir çanta doldurub yola salırlar. Maşın almağa, evə avadanlıq almağa və ya ev təmirimizə də köməkləri olub. Çox xırdalıqlarına getmirəm, demək olar hər işimizə əl atıblar.
 
Cinsi münasibətiniz də qaydasında deyil, gecənin yarısına qədər dostlarının yanında olur.. Evə gecəyarı gəlir, cinsi münasibətlərimizdə də sanki bir məşuqə rolu oynayıram, hər şey onun isdəyinə görə...
Qısqanclığı isə getdikcə ifrat dərəcəsinə çatır. Azadlığım tamamilə alınıb, bir növ məhkumluq həyatı yaşayıram. Onunla

harasa gedəndə özümü itirirəm ki, birdən kimsə mənə baxar və o məni cəzalandırar. Evin qapısını gec açsam hirslənər ki, "Niyə gec açdın nə işlə məşğulsan?", sonra da dəli kimi, keçib otaqları axtarır.
Mən inanclı bir qadınam, 24 yaşından namaz qılmağa başlamışam. Ancaq o məni hər dəqiqə pis bir hərəkət edəcək biri kimi izləyir. Otaqda otururam, gəlib pəncərədən aşağı baxır. Mənim necə namuslu, iffətli olduğumu dərk etmir. Bayırda dostlarından eşitdiklərindən təsirlənir, elə bilir ki, mən də eşitdikləri kimi biri ola bilərəm, amma anlamır ki, mən belə deyiləm, axı o mənimlə evlənəndə namusumdan, abır həyamdan əmin olub evlənib. Mən tanıdım, tanımadım adamların üzünə baxıb danışa da bilmirəm, utanaram, həya edirəm. Toya getsəm, qapı arxasından pusar məni. Və daha necə mənliyimə, şəxsiyyətimə toxunan qısqanclıqlar... Getdiyim bütün məclislərdən xətrimə dəyib, təhqir edib, ağladıb gətirər. Orda hamı yoldaşı ilə rəqs edəndə, mən təklikdə boynumu büküb otururam. Niyə bəzəndiyimə də danışır, niyə saçını yığdın, niyə makiyaj etdin, adi dinlədiyim musiqilərə belə sorğu-sual edir və s. və i. a.

Axşamlar o gələnə yaxın bəzənirdim, ona belə söz deyirdi, artıq onu da etmirəm. Əhvalım yaxşı olsa deyir: " Nə olub yaman kefin sazdı" kinayə edir.
İkinci dəfə küsüb ata evinə gələndən sonra az da olsa bu hərəkətlərini azaltdı, şiddəti dayandı, amma qısqanclığı yox. Atrıq bir-birimizə qarşı hörmətimiz də qalmayıb.
Deyə bilərsiniz heçmi yaxşı xüsusiyyəti yoxdur?!. Var dostları ilə, öz qohumları ilə çox yaxşı rəftar edir. Zarafatlaşır, söhbətləşir. Və ən əsası mən ona lazım olan vaxtı, ehtirasını söndürməkçün mənə yaxınlaşanda çox mülayim, çox yaxşı olur.

Ancaq mənə heç vaxt ürəyindən keçənləri danışmaz, dərtləşmək isdəməz. Çunki anası ilə söhbətləşir, fikirlərini yalnız ona danışır. Onun yanında olmağa çalışıram, istəyirəm həmdəm olum, mənəvi yaxınlıq göstərim, amma qoymur, bir söz deyən kimi acılayır məni. Sözə gələndə isə "Mən səni çox istəyirəm" deyir. Bu necə çox isdəməkdir, heç cür anlamıram ...
Nə sevincimi, nə kədərimi onunla paylaşa bilmirəm. Çünki nə desəm sorğu- sual edir: "Hardan bilirsən? Kim dedi? Niyə belə fikirləşirsən?" Baxdığım kinolara, verlişlərə söylənirdi, artıq onlara da baxmıram, istəmir deyə, təki o mənə qarşı xoş olsun, yaxşı rəftar eləsin, xətrimə dəyməsin, qəlbimi qırmasın deyə... Ancaq nə faydası, beş gün pis bircə gün yaxşı, belə həyat olarmı, belə ömür keçərmi?!..
 
Dostları olsun, qohumları olsun, ya da tanışları arasında alçaldar məni, uşaq kimi danlayar, uşağın ayağına da verib. Heç vaxt mənim sözümü deməz, mənimlə razılaşmaz..  Qaynanam da onun tərəfini tutur, nə desəm, deyir: "Nə edir ki, ac-susuz saxlıyır səni? Cavandır, o da gedib əylənmək istəyir." Mən ona başa sala bilmirəm ki, ay ana heç olmasa həftənin 3 günü gec gəlsin 4 günü tez, yəni heç olmazsa 12-də gəlsin.. Deyir neyləyirsən ey gəlməyini, gəlir dalaşırsız də. Heç oğlunda günah görmür. Baldızıma da demək olar ki, yoldaşım (ərdədir, 2 uşağı var) baxır. Elə bil bizi yaxşı təmin edirmiş kimi.
Valideynlərini eşidir, əgər ona başa salsalar düzələr. Ancaq qaynanam oğluna haqq qazandırır. Mən nəsə istəsəm yoxdu deyirlər, amma sabahı gün baldızım istəsə həmin gün yerinə yetir. Yenə mənə valideynlərim edər, bütün ehtiyaclarımı, onunla belə deyirlər: "Nə edib ki, sənin atangil?"..
Yenə də o dualarımdadır, hər gün dua edirəm ki, qəlbindəki kin-küdurəti silsin, bizimlə yaxşı rəftar eləsin, aramızda söz-söhbət olmasın.

Bir gün namaz qılmaq isdiyirdim gecə, qapını açıq qoydum ki, gəlib qapıda qalmasın. Namaz qıldım, gördüm gec gəlir qapını bağladım və yenidən namaza başladım 2-ci rükətdə gəldi. Təbii ki, qapını aça bilmədim.Yoldaşım da qapını az qalır ki, sındırsın, özüm də sözləri ucadan deyirəm, bilsin namazdayam, gözləsin, qışqırmasın, qonşulardan ayıbdi, gecə saat 2-di. Duamı etmədən açdım qapını və həmişəki kimi dinləmədən başladı danlamağa. Deyirəm məsələ belədi, deyir nə olsun gəlib qapını açardın, sonra qılardın.
Bildiyim qədəri ilə anaya nə isə olanda saxlamaq olar namazı, bunu ona deyəndə mənə dedi ki, demək mən sənə əziz deyiləm həə? Buna görə günlərlə məni danışdırmadı. 
 
Artıq 7 ildir ailəliyəm. 4 ay bundan qabaq atam, yoldaşımın əmisi, əmisi yoldaşı ilə danışıb və xəbərdarlıq edib ki, dəyişməsə, düzəlməsə qızımı götürüb evimə aparacam. Amma nə olsun, bir ay yaxşı olur, sonra yenə həmişəki əzablı günləri yaşayıram və çox yorulmuşam, təhqirlərdən, etinasızlıqlardan, laqeydliklərdən, yersiz qısqanclıqlardan, dəfələrlə yanılmaqdan... Əlimdən gələnin daha artığını etmişəm, edirəm də ailəmi qorumaq üçün, ancaq tək əldən səs çıxmır axı... Bu günkü ağlım olsaydı, keçmişdəki səhvlərimi etməzdim... Bir də fikirləşirəm ki, keçmişdəki səhvlərim olmasaydı, bu günkü ağlım olmazdı.. Son zamanlar çox aqressiv və əsəbi olmuşam. Uşaqlarıma bəzən əl qaldırıram. Deyilən sözlər, yersiz tənələr mənə pis təsir edir, özümdən asılı deyil. Sevdiklərimin, ailəmin, doğmalarımın yanında çox tənhayam. İntahara belə əl atmışam amma ki heçnə alınmayıb, Allahımı, övladlarımı düşünüb vaz keçmişəm...
Atama bir də desəm bilirəm ki, məni o ailədə qalmağa qoymayacaq. Ayrıılsam peşman olmaqdan qorxuram. Amma belə də illər keçdikcə geriyə baxıb peşman oluram. Onu da fikirləşirəm və ürəyim ağrıyır, ancaq onunla da alınmır. Bir-birini anlayan cütlüklərə yaxşı mənada həsəd aparıram.

İndi sizlər deyin, bunları yaşamağa dəyər yoxsa elə ayrılsam daha yaxşıdı? Çıxılmaz vəziyyətidəyəm. Xahiş edirəm ailəli xanımlar və bəylər fikir bildirsinlər. Təcrübəsi olanlar yazsın, xahiş edirəm, bir də çox xahiş edirəm, Psixoloqumuz da öz fikrini bildirsin. Lütfən....


Şərhlər:
Baxılıb: 3165
Geriyə
loading...
Hörmətli Qonaq, siz sayta qeydiyyatsız istifadəçi kimi daxil olmusunuz.
Saytda şərh yazmaq, xəbər göndərmək və eləcə də digər hüquqlardan istifadə edə bilmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyinizi məsləhət görürük.

TEZKLİKLƏ

Adların mənaları Yuxuyozmalar
Xəbər lenti HAMISI
YeniQadin.Biz
Səsvermə
 

Bəs sizin bürcünüz nədir?

Qoç
Buğa
Əkizlər
Xərçəng
Şir
Qız
Tərəzi
Əqrəb
Oxatan
Oğlaq
Dolça
Balıqlar

 
 
HAMISI Ən çox oxunanlar
İdeal çəkini hesabla
Boyunuz : sm
Çəkiniz : kq
Yaşınız :
Cinsiniz :
İdeal Çəkiniz : kq
Fərq : kq

BÜRC UYĞUNLUĞU

Sevgilinizlə bürc uyğunluğunuzu öyrənə bilərsiniz